“Ik was mezelf helemaal kwijt.”

Het verhaal van Victor Nendissa: al bijna 40 jaar werkzaam in de glasbewassing

Glazenwasser Vrije Universiteit: “Je bent hier te gast”

Al bijna veertig jaar werkt Victor Nendissa in de glasbewassing. Op de Vrije Universiteit in Amsterdam is hij niet alleen het vertrouwde gezicht van Breedweer, maar ook de voorman van het team. We spreken elkaar op een rustige zomerochtend op het campus over vakmanschap, veranderingen in het vak en waarom respect belangrijker is dan ooit.

De zomervakantie staat voor de deur en dat is te merken op het campus van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Het is opvallend rustig als Victor Nendissa me ophaalt bij de laad- en losplaats en me naar de slagboom begeleidt. Nadat we de auto hebben geparkeerd, lopen we over een vrijwel verlaten plein naar een van de vele universiteitsgebouwen. Onderweg wordt Victor meerdere keren begroet. Hij kent hier iedereen en iedereen kent hem.

Dat is niet zo vreemd. Als voorman van het team is Victor al jaren het vertrouwde gezicht van Breedweer op het campus. Tijd om kennis te maken met de man achter bijna veertig jaar vakmanschap.

“Je bent geboren in Brazilië. Hoe is jouw verhaal begonnen?”

Victor brandt los. Zijn ouders emigreerden eind jaren vijftig vanuit Nederland naar Brazilië, waar hij werd geboren. Zijn vader was van Zuid-Molukse afkomst. Toen ziekte en hoge medische kosten het gezin dwongen terug te keren naar Nederland, begonnen ze opnieuw, dit keer met vijf kinderen.

Mijn ouders kwamen berooid terug, maar ik ben nog altijd trots op ze. Het waren echte pioniers.

“Hoe ben je in de glasbewassing terechtgekomen?”

Na een moeilijke schoolperiode kwam Victor via een uitzendbureau in de glasbewassing terecht. “In die tijd was glazenwasser zijn stoer. Je werkte hard, verdiende goed en was de hele dag buiten.”
Wat begon als een baan, groeide uit tot een levenslange carrière. Victor werkte op de meest uiteenlopende locaties, van hotels in de Amsterdamse binnenstad tot het Rijksmuseum. Daarbij maakte hij de ontwikkeling van het vak van dichtbij mee.

“Wat maakt glasbewassing op de Vrije Universiteit anders?”

Volgens Victor draait het hier om veel meer dan ramen wassen. “Je bent te gast in het gebouw van iemand anders. Daar moet je je ook naar gedragen.”

Hij begint daarom al vroeg in de ochtend, wanneer het campus nog rustig is. Eerst worden de onderwijsruimtes gedaan, daarna de openbare ruimtes. Alles is erop gericht om studenten, onderzoekers en medewerkers zo min mogelijk te storen.

Naast zijn eigen werkzaamheden stuurt Victor het glasbewassingsteam aan. Hij onderhoudt contact met de opdrachtgever, begeleidt collega’s en lost problemen vaak persoonlijk op.

Als iets niet via de mail lukt, loop ik gewoon even binnen.

“Wat is volgens jou het belangrijkste in dit vak?”

Victor hoeft niet lang na te denken. “Respect.” Respect voor de klant, voor het gebouw, voor collega’s én voor jezelf. Hij probeert nieuwe collega’s daarom niet alleen het technische werk te leren, maar ook hoe je communiceert. “Vroeger moest je alles zelf uitvinden. Ik vertel nieuwe collega’s juist zoveel mogelijk. Kennis moet je delen.”

“Je hebt veel zien veranderen. Wat valt je het meest op?”

Toen Victor begon, stonden glazenwassers zonder aarzelen op hoge ladders. Veiligheidsregels waren er nauwelijks. Tegenwoordig is dat gelukkig anders. Ook ergonomie kreeg volgens hem veel meer aandacht. “Ik heb mijn lichaam behoorlijk gesloopt. Daarom probeer ik jonge collega’s slimmer te laten werken. Niet harder, maar beter.”

“Je hebt ook moeilijke periodes gekend.”

Na jarenlang zeven dagen per week te hebben gewerkt, belandde Victor in een zware burn-out. “Ik was mezelf helemaal kwijt.” Door veel te sporten en kritisch naar zichzelf te kijken vond hij langzaam de weg terug. Tegenwoordig herkent hij signalen sneller en probeert hij collega’s te helpen als hij ziet dat iemand over zijn grenzen dreigt te gaan.

“Waar ben je het meest trots op?”

Victor hoeft deze keer niet na te denken. “Mijn kinderen.” Even later volgt er toch nog een glimlach. “Laatst noemde een professor mij een meester-glazenwasser.” Dat compliment betekende veel voor hem. Niet vanwege de titel, maar omdat het zijn vakmanschap erkende.

“Wat zou je mensen willen meegeven die neerkijken op schoonmaakwerk?”

Victor wordt even stil. “Je moet nooit op mensen neerkijken. Het maakt niet uit welk werk iemand doet. Zorg dat je trots bent op wat je doet en hoe je met mensen omgaat.” Dat lijkt misschien een eenvoudige boodschap, maar na bijna veertig jaar in de glasbewassing weet Victor als geen ander dat juist die houding het verschil maakt. Schone ramen zijn zichtbaar, maar vakmanschap zit vaak in de dingen die je niet meteen ziet.