Deel 2: Achter de schermen van een schoonmaakrevolutie

Van theorie naar praktijk: de eerste week met BioFriends

25 juni, 08.00 uur. De zon staat al vroeg hoog boven Amsterdam. Ook in het Van Gogh Museum is de hitte van de afgelopen dagen voelbaar. Via de personeelsingang loop ik opnieuw het museum binnen, waar objectmanager Hicham mij tegemoetkomt. Vorige week maakten de schoonmaakmedewerkers kennis met een nieuwe manier van schoonmaken. Vandaag kijken we hoe die theorie zich vertaalt naar de praktijk.

Na een korte stop in de kantine met Jan van Triest van BioFriends is mijn eerste vraag aan Hicham: “Hoe gaat het?”

“Goed!” zegt hij enthousiast. “Streeploze vloeren, handzame materialen… ik ben blij!”

Geen presentatie aan de medewerkers deze keer, maar een ronde door het museum. Langs het sanitair, het café, de boekwinkel en de vergaderruimtes.

Kijken. Luisteren. Vragen stellen.

Want een revolutie begint niet op kantoor. Die begint op de werkvloer.

Een andere manier van werken

Samen lopen we langs de verschillende afdelingen. De nieuwe schoonmaakkarren zijn inmiddels in gebruik. Geen verzameling flessen met chemische middelen, maar een overzichtelijk systeem met vochtige microvezeldoeken, lichte materialen en een sproeiflacon waarin water en miljoenen micro-organismen samen hun werk doen.

Voor de schoonmaakmedewerkers betekent dat meer dan een nieuw product. Het vraagt om een andere manier van denken.

Minder water gebruiken. Minder kracht zetten. Vertrouwen op de materialen. En accepteren dat schoon niet altijd hoeft te ruiken naar (zonne)bloemetjes.

Dat is wennen.

Luisteren naar de mensen die het werk doen

Tijdens de ronde spreken we Paula, die net een van de personeelstoiletten schoonmaakt.

Hoe ervaart zij de eerste week?

“Ik vind het goed,” vertelt ze. “Maar kalkaanslag in de pantry blijft lastig.”

Een eerlijke reactie. En precies daarom is deze pilot zo waardevol.

Volgens Jan is die opmerking niet verrassend. Veel sanitair bevat nog oude lagen zeepresten en vervuiling die zich in de loop der jaren hebben opgebouwd. Die verdwijnen niet in een paar dagen. Juist daarom is deze pilot geen sprint, maar een proces van maanden. De nieuwe materialen zijn ontwikkeld om ook moeilijk bereikbare plekken beter te kunnen reinigen.

Ook op andere punten wordt direct geleerd. Tijdens het reinigen van tafels blijkt een van de wissers kleine stofdeeltjes achter te laten. Inmiddels wordt een andere uitvoering getest die beter aansluit bij de werkzaamheden in de vergaderruimtes.

Niet alles hoeft meteen perfect te zijn. Juist door ervaringen van de medewerkers serieus te nemen, ontstaat ruimte om de werkwijze stap voor stap verder te verbeteren.

Impact begint bij de mensen

Voor Breedweer draait deze pilot om meer dan een schoner gebouw.

De ambitie is groter.

Kan schoonmaken fysiek minder belastend worden? Kunnen schouders, nek en polsen worden ontzien door ergonomischer te werken? Kunnen we het gebruik van chemische middelen terugdringen en tegelijkertijd bijdragen aan een gezondere werkomgeving?

Dat zijn de vragen die de komende maanden centraal staan.

Om de resultaten straks goed te kunnen beoordelen, voert Hicham de komende periode eerst een nulmeting uit. Op verschillende locaties wordt een dieptereiniging uitgevoerd, zodat bestaande vervuiling en oude zeepresten, ook wel biofilm, worden verwijderd. Pas daarna kan goed worden gevolgd welke invloed de microbiologische reiniging heeft op de opbouw van nieuwe vervuiling.

Niet lullen, maar impact maken

Bij Breedweer geloven we dat echte verandering begint met durven onderzoeken.

We weten nog niet welke resultaten deze pilot over drie maanden laat zien. Maar één ding is nu al duidelijk: dit is veel meer dan het testen van een nieuw schoonmaakmiddel.

Het is een zoektocht naar een nieuwe standaard. Een manier van schoonmaken die beter is voor de mensen die het werk doen, beter voor het milieu en, als de pilot dat straks bevestigt, ook beter voor de gebouwen waarin we werken.

In het volgende deel lopen we mee met de namiddagploeg. Juist wanneer het museum zijn drukste momenten beleeft, blijven de schoonmaakmedewerkers onzichtbaar hun werk doen. En terwijl duizenden bezoekers door de zalen lopen, beginnen miljoenen micro-organismen achter de schermen aan hun stille werk.